มันน่าเศร้าที่เราทำตัวเอง


สวัสดีญาติธรรมทุกท่านน่ะค่ะ

อยากจะร่วมแชร์ความคิด ประสบการณ์ รวมถึง สิ่งที่เราประมาทในการใช้ชีวิต

หนูเคยไปปฏิบัติธรรมที่วัดโสมพนัสมาครั้งนึง มานานแล้วค่ะ 4 ปีก่อนได้ ในตอนนั้นที่ไปอยู่วัดได้เดือนนึง ตอนที่ออกจากวัดใหม่ๆนั้น เป็นอะไรที่รู้สึกดีน่ะค่ะ อะไรมากระทบใจเรา เราก็ไม่ได้หวั่นไหวไปกับมัน รู้สึกมากๆและทำให้เราภูมิใจที่ว่า เราโชคดีจังที่ได้เข้าวัดปฏิบัติธรรม เป็นบุญของเราที่ได้พบกับครูบาอาจารย์ดีๆ นั้นก็คือ หลวงตา

แต่เวลาผ่านไปแล้วเราไม่ได้ใส่ใจในการปฏิบัติต่อ หรือไม่ได้กำหนดความรู้สึกตัว หรืออะไรก็แล้วแต่ มันก็เหมือนกับทำให้ใจเรามีสนิมมาเกาะปล่อยไว้นานวันเข้า มันก็กัดกินความดีในตัวเรา ถ้าไม่กะเทาะออกมันก็พอกพูนหนาขึ้นเรื่อยๆ

และถ้าเราสนุกไปกับการใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นทั่วๆไปที่สนุกในการใช้ชีวิตไปวันๆ กิเลศ อบายมุขเข้ามา รู้ทั้งรู้ แต่เราก็ไม่ได้ปัดป้องมันไป ด้วยที่เราประมาทในการใช้ชีวิต

จนวันหนึ่งเหนื่อย จะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ ที่เข้ามาในชีวิต จนทำให้รู้สึกว่า เพราะความประมาทในการใช้ชีวิตของเราแท้ๆ

ประมาทว่าทำแบบนี้คงไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวค่อยทำโน่นนี่จนเวลามันผ่านไปนานขนาดนี้

นานแล้วที่ไม่ได้ไปวัด ไปหาหลวงตา จนวันนี้เข้ามาดูที่เว็บไซต์ของวัดอีกครั้งนึง

มันจุกจนล้นคอหอย แล้วน้ำตามันก็ไหลออกมา

ละอายใจ จนเกินจะบรรยายได้

รู้สึกผิด มากเกินจะพูดได้

เราทำตัวเราเองแท้ๆ (แล้วเราก็ต้องแก้ด้วยตัวเราเองใช่มั้ย....มันคงเป็นเช่นนั้น)



ผู้ตั้งกระทู้ ธนัญชกร :: วันที่ลงประกาศ 2010-04-27 06:48:36


1

ความคิดเห็นที่ 1 (1493100)

ถ้าเคลียร์โปรเจคจบคงได้ไปวัด

รอ

วันนั้นมาถึงจังเลย

ผู้แสดงความคิดเห็น ธนัญชกร (tanunchakorn-at-hotmail-dot-com)วันที่ตอบ 2010-04-27 22:28:05


ความคิดเห็นที่ 2 (1493101)
ขอให้กำลังใจนะคะ....บุญย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม....
ผู้แสดงความคิดเห็น บุญรักษา วันที่ตอบ 2010-04-27 22:38:18


ความคิดเห็นที่ 3 (1493198)

เคยเป็นเช่นนี้เหมือนกันค่ะ แต่..ยังไม่สายค่ะ บุญชักนำกลับมาแล้วค่ะ มองดูกายดูจิตไปเรื่อยๆ แล้วก็มาปฏิบัติกับหลวงตานะคะ เราเองก็มาปฏิบัติต่อจนมันแนบแน่นขึ้น เห็นจิตใจเร็วขึ้นและตั้งมั่นต่อทางสายนี้เสียแล้วค่ะ

เอาใจช่วยนะคะ .....

 

ผู้แสดงความคิดเห็น เด็กเขาใหญ่ วันที่ตอบ 2010-04-28 22:38:28


ความคิดเห็นที่ 4 (1493399)

ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่มีเวลา แต่คุณ ธนัญชกร ก็เคยได้ปฏิบัติมาบ้างแล้ว

มีเวลาว่างในแต่ละวันก็ทำในรูปแบบเองไปก่อน ในชีวิตประจำวันก็พยายามรู้สึกตัวไปกับกิจกรรมที่ทำ

ถึงแม้จะทำให้ติดต่อเป็นลูกโซ่ได้ยากกว่าการไปปฏิบัติที่วัด แต่ก็ดีกว่าปล่อยให้เวลาทั้งหมด หมดไปกับการหลงลืมตัว

แล้วมีเวลาว่างยาวๆ ก็ค่อยไปปฏิบัติที่วัดกับหลวงตา เพื่อทำให้ติดต่อกันเป็นลูกโซ่

เป็นกำลังใจให้นะคะ

เรามันคนเดินทางเดียวกัน  ^_^

ผู้แสดงความคิดเห็น พุทธรักษา วันที่ตอบ 2010-05-01 08:57:02


ความคิดเห็นที่ 5 (1493919)
คุณไม่ได้อยู่กับความรู้สึกตัวอย่างจริง ๆ  เพียงแต่เราไปอาลัยอาวรณ์มัน เสียเวลามาก
ผู้แสดงความคิดเห็น แชร์ความเห็น วันที่ตอบ 2010-05-06 14:24:37


ความคิดเห็นที่ 6 (1494392)
อยู่กับปัจจุบัน เป็นสิ่งที่หลวงตาพร่ำบอก พร่ำสอนญาติธรรมที่มาปฏิบัติ ขอให้คุณกลับมาอยู่กับปัจจุบันให้ได้เร็วๆ นะคะ อะไรที่ผ่านไปก็เป็นเพียงอดีตไว้คอยเป็นแรงผลักให้เราทำปัจจุบัน ทำ ณ ตอนนี้ให้อยู่กับความรู้สึกตัวค่ะ ผู้แสดงความคิดเห็นเองก็ยังทำไม่ได้ เหมือนคำกล่าวที่ว่า ง่ายอยู่ที่ปาก ยากที่การกระทำค่ะ แต่ก็ขอเป็นกำลังใจให้กับเพื่อนร่วมทางนะคะ
ผู้แสดงความคิดเห็น อนัตตา (vorawan_ae-at-hotmail-dot-com)วันที่ตอบ 2010-05-13 09:59:10


ความคิดเห็นที่ 7 (1495109)

ขอบคุณค่ะ

ทุกข์แป๊บๆแล้วมันก็ผ่านไป สุขแป็บๆแล้วมันก็ผ่านไป

อยู่เฉยๆนิ่งๆกับตัวเองดีกว่า....

ผู้แสดงความคิดเห็น ธนัญชกร วันที่ตอบ 2010-05-20 14:37:32


ความคิดเห็นที่ 8 (1495148)
เป็นกำลังใจให้นะคะ เริ่มภาวนามาเกือบ 7 ปีที่แล้ว แต่ว่าจะเป็นแบบเข้าคอร์ส พอออกมาแล้วก็มีความสุข แล้วก็ไม่ได้ปฏิบัติ พอสองปีผ่านไปค่อยไปเข้าคอร์สใหม่ เพิ่งเริ่มจริงๆจังได้ สองปีกว่าเองค่ะ เด๋วนี้จะพยายามรู้สึกตัวตั้งแต่ตื่นนอน และก็เดินจรงกรม ภาวนาเกือบทุกวัน มุ่งมั่นค่ะ และก็ต้องการทำเพื่อถวายปฏิบัติบูชาให้พระพุทธเจ้า และหลวงตา สู้สู้นะคะ
ผู้แสดงความคิดเห็น นฤมล วันที่ตอบ 2010-05-21 10:52:49


ความคิดเห็นที่ 9 (1593052)
พยายาม  เจตนาที่จะรู้สึกตัว  อยู่ตลอด  ลืมบ้างก็ช่างมัน  ถ้ารู้ว่าลืม  นั่นแสดงว่าคุณรู้สึกตัวแล้ว  ถ้าคุณพึ่งแต่วัด  หรือ  อาจารย์  คุณจะมาใช้ชีวิตประจำวันแบบทางโลกที่คุณทำงานอยุ่ไม่ได้เลย เพราะว่าคุณกำลังหนี     เจตนารู้สึกตัวตลอดเวลา  แล้วมันจะพัฒนาเห็นอารมณ์ต่างๆ  ที่เกิดขึ้นเอง  เป็นของคุณเอง เพียงแต่ถ้ามันเกิดอารมณ์ต่างๆ  ขึ้นแล้ว  อย่าไปทำตามอารมณ์นั้น  ไม่ว่าจะอยากทำแทบตาย  กลับมาที่ความรู้สึกตัวเหมือนเดิม  มันจะพัฒนาเป็นลำดับไปเอง  เอาใจช่วยนะคะ  ที่เล่ามาคือประสบการณ์ที่ฝึกปฏิบัติจริงจัง  ขอให้เจตนารูสึกตัวให้มาก  โชคดีคะ
ผู้แสดงความคิดเห็น คนทำงาน (abtv2009-at-live-dot-com)วันที่ตอบ 2012-01-17 15:01:01



1


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล


ศูนย์ปฏิบัติธรรมเจริญสติแบบเคลื่อนไหว วัดป่าโสมพนัส บ้านภูเพ็ก หมู่ 12 ต.นาหัวบ่อ อ.พรรณานิคม จ.สกลนคร 47220 โทรศัพท์ 042-704658