กราบขอโทษและขอบพระคุณหลวงตา


      อันเนื่องมาจาก ลูกสาวของข้าพเจ้าได้สมัครใจจะมาอบรมฯ ๓-๑๐ ธ.ค..นี้  เธอและเพื่อนอีกคนเดินทางจากกทม.วันที่๓ มาถึงวัด สายวันที่๔ หลังจากนั้นก็ขาดการติดต่อกันเพราะเก็บเครื่องโทร.ไว้กับทางวัด

     วันนี้ ๙ ธ.ค. สายๆ ขณะทำงานบ้านพลางนึกถึงว่าลูกจะเป็นอย่างไรบ้าง วันนี้ย่างวันที่หกแล้ว...จู่ๆก็มีโทร.เข้าเบอร์ไม่คุ้น  และ ตกใจมากที่ได้รับสายเป็นเสียงจากลูกว่าออกจากวัดมาแล้วจะกลับกทม.เย็นนี้เลย  ตอนแรกรู้สึกโกรธลูกแต่ก็ได้พยายามค่อยๆปรับอารมณ์และน้ำเสียงลง พร้อม ทำความเข้าใจสถานการณ์ทางใจของเขา คุยตอบข้อโต้แย้งที่เเกิดกับเขา(ไม่มีความรู้อะไร แต่ใช้ประสบการณ์น้อยนิดที่ได้รับจากการปฏิบัติ การอ่าน การฟัง ธรรมมะของหลวงตาและแนวทางหลวงพ่อเทียน ด้วยใจที่หวังดี อยากให้ลูกได้มีโอกาสเริ่มต้นอย่างตลอดรอดฝั่งในหนทางแห่งการเรียนรู้เพื่อละทุกข์ครั้งแรกนี้) พูดกันไปราวๆครึ่งชั่วโมง   ลูกร้องไห้และบอกว่าขอโทษและไว้คราวหน้าช่วงปิดเทอมนี้เขาจะขอตั้งใจแก้ตัวใหม่ ใจรับรู้ได้ว่าลูกรู้สำนึกและตั้งใจจริงตามนั้น ความคิด แว่บขึ้นมา  จึงบอกลูกว่า ถ้าเป็นแม่ แม่จะกลับไปปฏิบัติต่อให้จบเพื่อที่จะได้ไม่มีอะไรติดค้างในใจในภายหลังและไปกราบขอ โทษหลวงตาด้วย  แต่แม่ก็ไม่บังคับลูกให้ทำแบบนั้น หากลูกคิดว่าควรกลับหากแม้เพื่อนไม่กลับด้วยก็ให้ลูกกลับไปคนเดียว  แต่ขอให้กลับไปด้วยความสมัครใจเต็มใจ  ลูกคิดสักอึดใจแล้วบอกว่าจะกลับวัด แล้วก็ขาดการติดต่อเพราะโทร.(ของเพื่อน)แบตหมด ส่วนของตัวเองทั้งกระเป่าสตางค์และโทร.ยังฝากอยู่ที่วัด

       ระหว่างนั้นรู้สึกค่อนข้างกระวนกระวายใจหน่อยๆ ว่าจะทำอย่างไรดี กลัวลูกไม่กลับวัด -- กลัวกลับไปแล้วที่วัดจะไม่ให้อยู่ต่อ เพราะเขาออกจากวัดมาอย่าอุกอาจเหลือเกิน ได้โทรไปที่เบอร์คุณป้าตุ่น เวลานั้นท่านไม่ได้อยู่ที่วัด แต่ท่านก็บอกว่าให้กลับมาเถอะไม่มีปัญหาหรอก  ใจก็ยังไม่เคลียร์ก็เลยโทรเข้าเบอร์วัด ปรากฏว่าหลวงตาเป็นผู้รับสาย (ข้าพเจ้าไม่เคยรู้จักตัวจริงหลวงตา ) เล่าให้ท่านฟังคร่าวๆ ท่านก็บอกว่า ให้มันกลับมาๆ ข้าพเจ้าโล่งใจอย่างมากที่ได้รับอนุญาตการกลับของลูก   แต่ยังไม่รู้เลยว่าลูกจะกลับมาจริงไหม  ....พยายามโทร ก็ติดต่อไม่ได้

     สักพักใหญ่ๆ ขณะที่กำลังชั่งใจว่าจะโทร เข้าวัดอีกทีดีไหม ลูกส่งข้อความเข้ามาว่ากลับมาคนเดียวตอนนี้อยู่วัดแล้ว ก็เลยโทรกลับไปหาเขาอีก ขอให้เขาฝากเครื่องโทรไว้(เครื่องโทรของเพื่อน) เขาสัญญาว่าจะไม่ใช้โทร  ก็ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเอายังไงดีกับการกระทำนี้ เลยปล่อยไปก่อน ให้เขาได้กลับมาปฏิบัติต่อก่อน 

     ยังไม่รู้ว่าเขาจะเป็นเช่นไรต่อไป ในเวลาที่เหลือ หากมีสิ่งได้ขอความกรุณาชี้แนะและขออภัยแทน หากเขาได้ทำกริยาไม่เหมาะไม่ควรต่อผู้ใดไปแล้วบ้าง

    สุดท้ายนี้ในฐานะแม่ขอกราบขอโทษหลวงตาและทุกท่านที่จัดอบรมด้วยกับพฤติกรรมไม่เหมาะไม่ควรของลูกครั้งนี้

และขอบพระคุณที่ให้โอกาสได้กลับมาปฏิบัติต่อจนจบ

      ด้วยความเคารพอย่างสูง

 

   



ผู้ตั้งกระทู้ กมิตา :: วันที่ลงประกาศ 2010-12-09 13:35:50


1

ความคิดเห็นที่ 1 (1521091)

อ่านแล้ว คุณกมิตา สบายใจได้เลยค่ะ ที่น้องตัดสินใจกลับวัดไปฝึกต่อ

เคยเจอเคสอย่างน้อง ที่วัดเหมือนกันค่ะ... พอดีช่วงกลางปีได้ไปฝึกร่วมกับนักศึกษา ระหว่างวันที่ 5  ของการฝึก มีน้องคนหนึ่งตัดสินใจกลับบ้าน แต่แตกต่างกับลูกสาวคุณกมิตา เพราะน้องคนนี้รอลาหลวงตา (หลวงตาออกไปทำธุระนอกวัด) พอเห็นหน้าหลวงตาแล้วพูดไม่ออกได้แต่สะอื้นร้องไห้ ไม่ทราบว่าหลวงตาพูดอะไรนะคะ เพราะอยู่ไกล เห็นน้องเค้ากลับไปเดินจงกรมต่อ และก็อยู่จนจบคอร์ส.....

 

อนุโมทนากับคุณกมิตาด้วยนะคะ ที่ส่งลูกสาวไปฝึกปฏิบัติ ถึงจะมีอุปสรรคบ้างก็เป็นประสบการณ์ที่ดีค่ะ น้องต้องผ่านมันไปได้ค่ะ

ผู้แสดงความคิดเห็น ผ่านมา วันที่ตอบ 2010-12-09 17:32:35


ความคิดเห็นที่ 2 (1521161)
  ขอบคุณ ค่ะคุณผ่านมา  ตอนนี้ลูกออกจากวัดแล้วค่ะ โทรมาบอกว่า รู้สึกดีมากและเขาดีใจที่ตัดสินใจกลับไปปฏิบัติต่อจนจบ  และได้ไปขอขมาหลวงตาแล้ว และเต็มใจที่จะไปปฏิบัติอีกในครั้งต่อๆไปค่ะ
ผู้แสดงความคิดเห็น กมิตา วันที่ตอบ 2010-12-10 11:28:08


ความคิดเห็นที่ 3 (1521181)

ขออนุโมทนากับน้องกมิตาและลูกสาวด้วยคะ สมกับเป็นลูกสาวของน้องจริง ๆ สู้จริง ๆ

ถึงถอยมาก็เพื่อตั้งหลักใหม่ไงคะ  อนุโมทนาคะ

ผู้แสดงความคิดเห็น พี่บัว วันที่ตอบ 2010-12-10 15:20:39


ความคิดเห็นที่ 4 (1521280)

อนุโมทนาสาธุกับบุญวาสนาด้วยครับ

ที่ได้ให้สิ่งที่สุดสำหรับลูก

สังคมทุกวันนี้กระแสสังคมมันแรง

มันดูดกลืนจิตวิญญาณของเด็กผู้มีจิตใจอ่อนไหวให้หลงสู่ทางแห่งความทุกข์ได้ง่าย

เด็กทุกวันนี้ก็น่าเห็นใจเขา เขาอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่มีความเสียงต่อการหลงผิด

สังคมขาดศีลธรรม  กันมากขึ้น

ดังนั้นเราต้องเข้าใจเด็กให้รอบด้าน

ให้อภัยให้โอกาส

สุดท้ายสำคัญที่สุดคือ ใจเรา อย่าไปเผลอ ตกนรกก่อน ลูก

ทำความรู้สึกตัวอย่างต่อเนื่อง จะพบทางออก สำหรับตัวเอง และผู้ที่เกี่ยวข้อง

จำไว้เสมอว่า  ถึงที่สุดแล้วทุกอย่างก็ต้องทิ้งไป

แค่มาทำตามสมมติทางโลกทำตามหน้าที่แค่นั้นเอง

การพยายามทำอะไรให้ได้ดังใจ มันก็คือการทำตามความคิด มัน ก็ต้องทุกข์

จงทำความพยายามที่จะเข้าใจว่า นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น และ ดับไปเป็นธรรมดา

ท่านจะสบาย

ลานสาง

 

ผู้แสดงความคิดเห็น awareness วันที่ตอบ 2010-12-11 11:01:54


ความคิดเห็นที่ 5 (1521306)

        ขอบคุณทุกความเห็น ค่ะจะพยามยามทำหน้าที่(ให้รู้สติ ทำความรู้สึกตัวอย่างต่อเนื่อง )

ทั้งต่อตนเอง และบุคคลใกล้ตัว บุคคลรอบข้างโดยจะพยายามไม่ทำอะไรเพียงเพื่อให้ได้ดังใจตนเองเท่านั้น  และ

 จะพยายามระลึกอยู่เสมอว่า  เราแค่มาทำตามสมมติทางโลกทำตามหน้าที่แค่นั้นเอง  ถึงที่สุดแล้วทุกอย่างก็ต้องทิ้งไป

ผู้แสดงความคิดเห็น กมิตา วันที่ตอบ 2010-12-11 16:02:57


ความคิดเห็นที่ 6 (1521308)

สาธุ

ลานสาง

ผู้แสดงความคิดเห็น awareness วันที่ตอบ 2010-12-11 16:06:06



1


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล


ศูนย์ปฏิบัติธรรมเจริญสติแบบเคลื่อนไหว วัดป่าโสมพนัส บ้านภูเพ็ก หมู่ 12 ต.นาหัวบ่อ อ.พรรณานิคม จ.สกลนคร 47220 โทรศัพท์ 042-704658